دولت ما اگر در هیچ کاری استعداد نداشته نباشد، حداقل در امضای پیمان های استراتیژیک با  کشورها و سازمان های بین المللی بی رقیب است. فکر میکنم که تا حالا دولت ما غیر از من و شکتی کپور، با تمام دنیا یک پیمان  و یا پیمانچه استراتیژیک امضا نموده است. خدا برکت بدهد!

ولی  از نظر ما مشکل استراتیژیک این پیمانهای استراتیژیک غیر عملی بودن آنهاست. ظاهراً دولت ما این پیمانها را بخاطر ترساندن مخالفین و همسایه های نا اهل امضا میکند، ولی برداشت ما اینست که،  این همسایه ها و مخالفین آنقدر چشم سفید شده اند که بی پیمان و با پیمان ما را انگولک میکنند.

در حال حاضر دنیا با امکانات بسیار زیاد در کشور ما حضور فزیکی دارند، ولی با آنهم همسایه ها با چشم سفیدی در امور ما دخالت میکنند و بنظر هم نمیرسد که اینها ییکه حالا از توپ و تفنگ نمیترسند، در آینده از ترس کاغذ به ما صدمه نرسانند.

 

 

تعجب استراتیژیک

عجب دنیایست، در اینجا دولت و نیروهای بین المللی، جهت همواز ساختن راه برای مذاکره با طالبان در جستجوی مکان مناسب برای ایجاد دفتر طالبان هستند. ولی در آنطرف مرز  ملا عمر با فرستادن یک هیت تمام گروهای پاکستانی را متقاعد ساخته که از جنگیدن در پاکستان خودداری نموده و در عوض باید تمام توجه شانرا به جنگ در برابر نیروهای خارجی و افغان در افغانستان متمرکز بسازند.