ما افغانها فطرتاً عادت داریم تا با هر چیز بازی کنیم، نظر با قانونیکه بزرگان برای ما به میراث گذشته اند، ما صلاحیت بازی با هرچیز به جز ریش بابه های خود را دارا میباشیم.

 

 در اصول تمام بازیهای ما افغانها یکسان استند، تنها تفاوت بازیها در وسایلیست که ما در بازیهای خود از آنها استفاده میکنیم. نظر به قانون بازیهای افغانی هر کس با چیزهایکه در دسترسش باشد بازی میکند.

 

  • علمای دین ما با دین
  • قاضی صاحبها با قانون
  • اعضای پارلمان ما با بوتل، تارهای ریش و بروت و گاهگاهی هم با محتویات بینیهایشان
  • انسانهای شوقی با بودنه، کبک، سگ، گدیپران
  • کارمندان حکومت با دفتر، دیوان ، کمپیوتر و مراجعین
  • پادشاه ها و بزرگان مملکت با سرنوشت ملت
  • و انسانهای لچک با بچه ها بازی میکنند

 

نظر به عرف افغانی هیچکس حق ندارد تا مانع بازی کسی شود. در ارگ کبک، بودنه، گدیپران و بچه پیدا نمیشود، بناً  کرزی صاحب هم مثل همه افغانها حق دارد با سیاست تنها چیزیکه در دسترسشان است، هرطوریکه دلشان میخواهد، بازی کنند.