معامله

در جرگه عنعنوی رییس صاحب جمهور از امریکا خواست که با ما مانند شیر معامله نماید. رییس صاحب جمهور مشخص نساختند که ایشان خواستار چی نوع معامله هستند؟ تا جاییکه عقل ما کار میکند با شیر میشود معامله های گوناگون انجام داد. امید وار هستم که منظورشان از معامله همان معامله یی نباشد که بعضی ها فکر میکنند.

 

درخواست های کمیته های یک کم چهل گانه از امریکا بسیار حکیمانه بود و فکر میکنم ذکر چند مورد از این درخواست خالی از لطف نباشد.

 

درخواست های کمیته های یک کم چهل گانه1

 

• امریکا باید خطوط مترو و راهای آهن بسازد.
• امریکا باید آبهای افغانستانرا مهار نماید تا به کشور های همسایه نرود و از این آبها در داخل کشور استفاده صورت گیرد.
• امریکا ساختمانهایرا که برای نیروهایش اعمار مینماید، نباید در آنها از چوب استفاده نماید، تا در آینده کسی نتواند آنها را با یک گوگرد به آتش بکشد.

 

ذکر همه در خواستها ممکن نیست،  چون  فکر میکنم که کمیته های یک کم چهل گانه، به غیر از چهار عرق و نی شکر همه چیز را از امریکا خواسته اند تا برای ما تهیه نمایند. خدا را شکر که از آنهمه درخواست فقط 76 فقره را در قطعنامه گنجاندند.

 

جرگه در برابر جرگه و پیمان در برابر پیمان

میگویند  که مخالفین در اعتراض به پلان دولت برای امضای پیمان استراتیژیک با امریکا، در نظر دارند تا یک پیمان استراتیژیک با آی اس آی امضا نمایند. به گفته یکی از سخنگویان مخالفین،  رهبر مخالفین در جرگه ییکه به همین منظور دایر گردیده بود از آی اس آی خواسته است که به منافع مخالفین توجه نموده، و باید با آنها مانند سگ معامله کنند.

 

در قطعنامه یی  یک فقره یی مخالفین چنین آمده است که " ای اس آی باید هر چیزیراکه مخالفین ضرورت داشته باشند، برای آنها معیا نماید و در بدل آن مخالفین حاضر خواهند بود، تا هر کاری را که که آی اس آی به آنها بسپارد، انجام بدهند). رهبر مخالفین تاکید نمود است که آنها به معامله یی غیر از این تن نمیدهند.

 

 

 

 

1-      یک کم چهل گانه یعنی 39 گانه، قرار بود که در این لویه جرگه 40 کمیته تشکیل گردد ولی چون هیچ کس نخواست عضو کمیته 39 گردد، هیت اداری کمیته 39 را حذف نمود.

حل مشکلات کشور تنها با تدویر جرگه ها و کنفرانس ها ممکن نیست

اگر مشکلات با تدویر جرگه ها ، کنفرانس ها و یا تعین کمیسیونها و شورا ها حل میشد، ما بر علاوه اینکه در حال حاضر هیچ مشکلی نمیداشتیم، بلکه تا دهها سال آینده هم باید افغانستان روی مشکلات را نمیدید. ولی متاسفانه اینچنین نیست. نتایج ناکام برگزاری جرگه ها و کنفرانس های ده سال گذشته گویای این واقعیت است. تنها بخاطر صلح با مخالفین و آوردن ثبات در افغانستان دهها جرکه و کنفرانس  برگزار گردید ولی هیچکدام نتیجه نداد و  روز بروز وضعیت امنیتی بدتر گردید و کشور هم بی ثبات تر از گذشته. 

 

مخالفین اعتقادی به صلح نداشتند و تا هنوز هم ندارند، آنها زمانیکه ایجاب نماید حتی به همدیگرشان هم رحم نمیکنند، چند روز قبل از عید دیدیم که  در وردک بخاطر جمع آوری پوست و گوشت حیوانات مثل درنده ها به جان هم افتادند. با اینگونه دشمن بحث، مذاکره و مفاهمه مفهومی ندارد، تا زمانیکه مخالفین و اربابانشان در کشورهای همسایه به این نتیجه نرسند که نمیتوانند از راههای نظامی به اهدافشان در افغانستان برسند، حاضر به صلح با دولت افغانستان نمیگردند.  فکر نمیکنم که درک این موضوع  به نبوغ نیاز داشته باشد، ولی با آنهم دولت افغانستان بخاطر صلح با مخالفین دهها جرگه و کنفرانس برگزار نمود.

 

فردا باز هم قرار است لویه جرگه بخاطر تصمیم گیری (و یا هم مشوره دهی)  روی پیمان استراتیژیک با امریکا و پلانهای آینده برای صلح با مخالفین دایر گردد. بحث های زیادی در مورد این لویه جرگه صورت گرفته است، که فکر میکنم نیازی به تکرار آنها نیست. چیزیکه برای ما مهم است حالتی است که ما بخاطر برگزاری این جرگه باید تحمل کنیم. شهر کابل چهره نظامی بخود گرفته است، راه های منتهی به محل برگزاری لویه جرگه بروی ترافیک مسدود گریده و مردمیکه در این محلات زنده گی میکنند در خانه هایشان زندانی گردیده اند. وضعیت ترافیک شهر امروز افتضاح بود،  امروز من  از منزل تا  به محل کارم در دو نیم ساعت رسیدم. این مصافت را هر روز در بیست دقیقه طی میکردم.

 

فکر نمیکنم برگزاری این جرگه کدام مشکلی را حل نماید. تعدادی جمع میشوند، چند حرف مفت رد و بدل میگردد، و پولهایکه افغانستان به آن سخت نیاز دارد به شکم و جیبهای اشتراک کننده گان میرود. و متاسفانه مشکلات این جرگه را باید مردم کابل تحمل نمایند.

برادران قابیلی

عطش دولت ما برای داشتن برادر های بیشتر هیچگاهی فرو نمینشیند. فقط یکماه از مایوسی دولت از برادری با طالبان بعد از سالها تلاش و امتیاز دهی گذشته بود که باز هم رییس صاحب جمهور پروژه برادر سازی پاکستان را آغاز نمود. اشتیاق آقای کرزی برای برادری با پاکستان چنان زیاد است که ایشان قبل از اینکه جواب پاکستان به درخواست های قبلی را دریافت نمایند، بصورت مکرر به این کشور پیامهای برادری میفرستند و حتی در این اواخر به پاکستان وعده ایستاده گی در برابر حمله متحد استراتیژیک افغانستان یعنی امریکا به پاکستان را هم داده اند.  وعده ییکه همه دوستان و دشمنانرا متعجب ساخته است. اگر چه آقای کرزی در مصاحبه شان با جیو نیوز بر علاوه این موضوع به مسایل بسیار مهم در روابط افغانستان با پاکستان، بصورت بسیار همه جانبه  اشاره نموده اند ولی متاسفانه رسانه ها فقط بخشی از گفته های او را  انعکاس دادند که این موضوع قابل مکث است، و در جایی باید به آن پرداخته شود.

 

 این قابل درک است که آقای کرزی در این شرایط تلاش میکند تا توازن را در روابط نگه دارند. ولی همه میدانیم که حمایت از یک کشور در برابر حمله کشور دیگر یک مسله حیاتی برای مردم و مملکت است و با شناختی که ما از رییس صاحب جمهور داریم ایشان در اینگونه موارد هیچگاهی بجای مردم، برای آنها تصمیم نمیگیرند. چیزیکه بسیاز آزار دهنده است، برخوردهای مقطعی و متفاوت دولت در برابر دوستان و دشمنان خارجی میباشد. قسمی بنظر میرسد که دولت در بعضی از موارد هیچ هدف مشخص ندارد و در مواردی هم  اهداف در هم و برهمی را که آمکان رسیدن به آنها وجود ندارد تعقیب مینماید. این وضعیت با عث گردیده که همسایه ها به توانمندی ما بی باور گریده و به خشم  و اظهارات برادری ما پشیزی ارزش ندهند.

 

این راهی نیست که ما باید دنبال کنیم، این حقیقت حالا به همگان روشن گردیده که قبول میلیونها مهاجر افغانی در پاکستان از روی برادری نه بلکه بخاطر رسیدن به اهداف مشخص صورت گرفته بود و نباید این به اصطلاع مهمان نوازی را اینقدر به رخ مردم بکشیم. فراموش نکنیم که پاکستان قبل از حکومت کمونیستی هم به گروه های اسلامیست جا، امکانات و اسلحه تهیه مینمودند.  احیاً اگر این مهمان نوازی  پاکستان از روی اخلاص هم بوده باشد  باز هم منطقی نیست که بخاطر مهمانوازی پاکستان از 4 میلیون افغان از مصیبتیکه این کشور در 30 سال گذشته برای 25 میلیون در داخل کشور روا داشته، چشم پوشی کنیم.

 

تعقیب سیاست تضرع و امتیاز دهی در برابر همسایه ها با عث گردیده که آنها اهداف و خواسته هایرا که در گذشته ها بصورت پنهانی در افغانستان دنبال میکردند امروز آشکارا اظهار و پی گیری نمایند. ما با برخورد احساساتی و فرستادن درخواست های برادری نمیتوانیم پاکستان و طالبانرا از تعقیب اهدافشان در افغانستان منصرف گردانیم.  راه های دیگر باید جستجو گردد تا جلو کسانیرا که در برابر ما و خلاف منافع ملی ما فعالیت میکنند،  بگیریم. پاکستان هیچ گاهی نمیتواند و یا هم نیخواهد که با ما برادر باشد.  اگر چنین اتفاقی هم بیآفتد برادری این کشور با ما مانند برادری قابیل خواهد بود. پاکستان همسایه ما است و ناگذیر هستیم تا با اینکشور روابط داشته باشیم، روابط با این همسایه باید طوری تنظیم گردد تا منافع هردو کشور تامین گردد. همسایه ها بدون اینکه برادر باشند هم میتوانند با هم زنده گی خوب داشته باشند،  برای ما داشتن همسایه های بی آزار  و مخلص بهتر از داشتن برادران نا اهل است.