بلند گو

عطش دولت ما برای داشتن برادر های بیشتر هیچگاهی فرو نمینشیند. فقط یکماه از مایوسی دولت از برادری با طالبان بعد از سالها تلاش و امتیاز دهی گذشته بود که باز هم رییس صاحب جمهور پروژه برادر سازی پاکستان را آغاز نمود. اشتیاق آقای کرزی برای برادری با پاکستان چنان زیاد است که ایشان قبل از اینکه جواب پاکستان به درخواست های قبلی را دریافت نمایند، بصورت مکرر به این کشور پیامهای برادری میفرستند و حتی در این اواخر به پاکستان وعده ایستاده گی در برابر حمله متحد استراتیژیک افغانستان یعنی امریکا به پاکستان را هم داده اند.  وعده ییکه همه دوستان و دشمنانرا متعجب ساخته است. اگر چه آقای کرزی در مصاحبه شان با جیو نیوز بر علاوه این موضوع به مسایل بسیار مهم در روابط افغانستان با پاکستان، بصورت بسیار همه جانبه  اشاره نموده اند ولی متاسفانه رسانه ها فقط بخشی از گفته های او را  انعکاس دادند که این موضوع قابل مکث است، و در جایی باید به آن پرداخته شود.

 این قابل درک است که آقای کرزی در این شرایط تلاش میکند تا توازن را در روابط نگه دارند. ولی همه میدانیم که حمایت از یک کشور در برابر حمله کشور دیگر یک مسله حیاتی برای مردم و مملکت است و با شناختی که ما از رییس صاحب جمهور داریم ایشان در اینگونه موارد هیچگاهی بجای مردم، برای آنها تصمیم نمیگیرند. چیزیکه بسیاز آزار دهنده است، برخوردهای مقطعی و متفاوت دولت در برابر دوستان و دشمنان خارجی میباشد. قسمی بنظر میرسد که دولت در بعضی از موارد هیچ هدف مشخص ندارد و در مواردی هم  اهداف در هم و برهمی را که آمکان رسیدن به آنها وجود ندارد تعقیب مینماید. این وضعیت با عث گردیده که همسایه ها به توانمندی ما بی باور گریده و به خشم  و اظهارات برادری ما پشیزی ارزش ندهند.

این راهی نیست که ما باید دنبال کنیم، این حقیقت حالا به همگان روشن گردیده که قبول میلیونها مهاجر افغانی در پاکستان از روی برادری نه بلکه بخاطر رسیدن به اهداف مشخص صورت گرفته بود و نباید این به اصطلاع مهمان نوازی را اینقدر به رخ مردم بکشیم. فراموش نکنیم که پاکستان قبل از حکومت کمونیستی هم به گروه های اسلامیست جا، امکانات و اسلحه تهیه مینمودند.  احیاً اگر این مهمان نوازی  پاکستان از روی اخلاص هم بوده باشد  باز هم منطقی نیست که بخاطر مهمانوازی پاکستان از 4 میلیون افغان از مصیبتیکه این کشور در 30 سال گذشته برای 25 میلیون در داخل کشور روا داشته، چشم پوشی کنیم.

تعقیب سیاست تضرع و امتیاز دهی در برابر همسایه ها با عث گردیده که آنها اهداف و خواسته هایرا که در گذشته ها بصورت پنهانی در افغانستان دنبال میکردند امروز آشکارا اظهار و پی گیری نمایند. ما با برخورد احساساتی و فرستادن درخواست های برادری نمیتوانیم پاکستان و طالبانرا از تعقیب اهدافشان در افغانستان منصرف گردانیم.  راه های دیگر باید جستجو گردد تا جلو کسانیرا که در برابر ما و خلاف منافع ملی ما فعالیت میکنند،  بگیریم. پاکستان هیچ گاهی نمیتواند و یا هم نیخواهد که با ما برادر باشد.  اگر چنین اتفاقی هم بیآفتد برادری این کشور با ما مانند برادری قابیل خواهد بود. پاکستان همسایه ما است و ناگذیر هستیم تا با اینکشور روابط داشته باشیم، روابط با این همسایه باید طوری تنظیم گردد تا منافع هردو کشور تامین گردد. همسایه ها بدون اینکه برادر باشند هم میتوانند با هم زنده گی خوب داشته باشند،  برای ما داشتن همسایه های بی آزار  و مخلص بهتر از داشتن برادران نا اهل است.