بعد از سقوط اداره طالبان دهها کنفرانس ملی و بین المللی  به دلایل مختلف برای افغانستان دایر گردیده است، این کنفرانسها در محتوا تفاوت های زیاد داشته مثلاٌ زمانی در کنفرانس ها برای جنگ علیه طالبان بحث صورت میگرفت و به این منظور کشور های جهان وعده کمکهای مالی میکردند، زمانی هم وعده های زیاد برای بازسازی افغانستان صورت میگرفت و حالا هم قرار است در کنفرانس لندن کشورهای جهان برای صلح با طالبان وعده کمک مالی کنند، اینکه چگونه کشور های بزرگ قناعت مردمانشانرا فراهم میکنند، خود یک سوال است، ولی با وجود این تفاوت ها مشترکاتی هم بین این کنفرانس ها وجود داشته و آن اینکه اکثراً تصامیمکه در کنفرانس ها گرفته شده بصورت درست عملی نگردیده اند.

 

صلح با طالبان و سایر مخالفین امید همه است، ولی من تا هنوز هم به این عقیده هستم که کار آشتی در افغانستان فقط 50% به جلو رفته، یعنی دولت و جامعه جهانی حاضر هستند با مخالفین مذاکره و بعداً صلح نمایند ولی مخالفین حاضر  به مذاکره نیستند، شاید آقای حکمتیار  راضی به سازش شود ولی  هدف طالبان  گرفتن قدرت در افغانستان است و برای رسیدن به این هدف من فکر میکنم که آنها راه جنگ را انتخاب نموده اند.

 

بهر حال به امید یک معجزه از این کنفرانس میمانیم.