بلند گو

پسرم با برادر زاده ها و خواهر زاده هایم هر زمانیکه یکجا میشوند بعد از چند ساعت زنده گی مسالمت آمیز شروع میکنند به جنگ کردن با همدیگر.

اگر چه آنها بیشتر اوقات شانرا در منزل میگذرانند و در منزل هم هیچ گاهی جنگ را ندیده اند، چون بزرگان خانواده ما بیشتر از هرچیز از جنگ متنفر هستند، اعضای خانواده برعلاوه اینکه هیچگاهی در هیچ گونه جنگی دخیل نبوده اند بلکه در طول تاریخ در جنگ انداختن حیوانات که شوق بیشتر مردم کشور ما است هم بی علاقه مانده و دخالتی نداشته اند. ولی با آنهم اولاد ها انواع و اقسام تکنیک های جنگی را بلد هستند، از پرت کندن گرفته تا دندان کندن، چندی گرفتن، موی کنک، سیلی و مشت زدن به سروصورت هم دیگر و گاهگاهی هم کسانیکه از نظر فزیکی کم میآورند از روش معروف حزب اسلامی گلبدین حکمتیار که همان عقب نشینی تاکتیکی یا اگر بهتر بگویم گریز استفاده میکنند.

ما از هر روشی که برای برقرار نمودن صلح دایمی میان اطفال خانواده استفاده نمودیم، نتیجه نداد، تا هنوز همان آش است و همان کاسه، اطفال خانواده بعد از روزها و آنهاییکه مسافر استند بعد از ماه ها و حتی سالها همدیگر را میبینند برای چند ساعت بسیار با هم دوست میباشند و بیشتر از حد معمول به همدیگر محبت میورزند. ولی درست بعد از چند ساعت شروع میکنند به جنگ و بصورت مقطعی تا زمانیکه با هم استند به جنگ های جبهه یی و چریکی با هم ادامه میدهند.

زمانیکه دولت برای ختم جنگ در کشور تصمیم به برگزاری جرگه صلح گرفت ما هم کمی امیدوار شدیم، که شاید با استفاده از تجربه دولت ما هم بتوانیم میان اولادها صلح برقرار کنیم.  تا هنوز منتظر ماندیم تا اگر جرگه آقای کرزی نتیجه بدهد و ما هم از همین فرمول برای برقراری صلح دایمی میان اطفال خانواده استفاده کنیم ولی متاسفانه جرگه هم نتیجه نداد ،  باید دنبال راه حل دیگری بگردیم.

اینها  هم عکس های طرف های درگیر