بنظر من و کارشناسان مرکز تشله بازی فلسفی جهان، مذاکرات صلح  در افغانستان یک قصه مفت است. مذاکرات آنهم مذاکرات صلح در این مملکت هیچگاهی به نتیجه نرسیده است و نظر به دلایل ذیل فکر نمیکنم که در آینده هم به نتیجه برسند.

 

  • ماهمیشه دوست داریم که در باره همدیگر حرف بزنیم نه با همدیگر.

 

  • حاضر هستیم با بیگانه ها در مورد مشکلات داخلی خود هفته ها صحبت کنیم ولی با طرف داخلی برای یک روز هم نمیتوانیم صحبت کنیم. طالبان با امریکا صحبت میکند و دولت هم با پاکستان، در گذشته ها هم دولت داکتر نجیب با پاکستانی ها مذاکره مینمود و تنظیم ها هم کوشش میکردند که با روسها مذاکره کنند.

 

  • خشونت در خون ما افغانها وجود دارد، کله شخی را از اسلاف خود به ارث برده ایم و طریقه استفاده از عقل را هم  با پنچ هزار سال تاریخ خود (اگر واقعاٌ داشته باشیم) تا هنوز درست نیآموختیم. و شوربختانه برای اینکه مذاکرات به نتیجه برسد، مذاکره کننده گان باید از عقل کار بگیرند  نه  کله شخی و خشونت. و این کاریست که طالبان هرگز انجام نخواهند داد.

 

  • برای ما افغانها جنگ کردن ساده تر و مطبوعتر از صلح کردن است، ما در جنگیدن تخصص داریم ولی به صلح کردن نه علاقه داریم و نه هم تجربه. در این مملکت نه تنها گروه های جنگی، حتی خانواده ها میتوانند به دلایل مختلف ولی احمقانه سالها با هم بجنگند، همدیگر را به قتل برسانند ولی نمیتوانند با هم صلح کنند.

 

 

  • ما هیچ وقت گفته ها و خواسته های طرف، آنهم اگر دشمن باشد را در نظر نمیگیریم. تجربه نشان داده است که در اکثر مذاکرات بین الافغانی که ما در گذشته ها داشته ایم طرفین فقط بخاطر گفتن خواسته های خود و گروه خود اشتراک نموده اند، نه بخاطر شنیدن خواسته های طرف، یافتن مشترکات و از بین بردن اختلافها. گاهگاهی در مذاکرات بین الافغانی  مشترکات بیشتر از اختلافات بوده، ولی چون در نظر گرفتن و تن دادن  به خواسته هایکه طرف مقابل مطرح میکند، اگر چه خواست خود ما هم باشد، تابو است بناٌ ما هیچگاهی متوجه مشترکات نمیگردیم.

 

 

بناٌ تا زمانیکه ما بجای حرف زدن در باره هم با هم حرف نزنیم، استفاده از عقل را جایگزین خشونت و کله شخی نکنیم، بجای اختلافات روی مشترکات کار نکنیم  و خواسته ها و گفته های بر حق همدیگر را در نظر نگیریم، هیچ مذاکره یی در این کشور به نتیجه نمیرسد.