سرمایه، عقل و وقت
- خداوند سرمایه های زیر زمینی و سر زمینی برای ما داده ، ولی از کلاه قره قلی رییس جمهور گرفته تا کاغذ تشناب ملا عمر از پول خارجی ها تهیه میگردد.
- عقل هایمان را از کودکی تا وقت مرگ کارتن بسته نگه میداریم و دیگران بجای ما و برای ما فکر میکنند و تصمیم میگیرند.
- وقت کافی داریم، ولی اکثر اوقات ما صرف جنگ با همدیگر، چرت زدن، رگ زدن در جاده ها، تحلیل های بیجا کردن، رفتن به وظیفه و کار نکردن، بودن در مکتب و درس نخواندن، فخر فروشی کردن بالای تاریخ 5 هزار ساله خود، آنهم تاریخیکه 250 سال است پنج هزار باقی مانده و پنج هزار و یک نمیشود، تکفیر نمودن دیگران و سرگرمیهای مانند بودنه بازی، کفتربازی، مرغ بازی، سگ بازی و کبک بازی میگردد.
دیگران مانند ما نیستند، ببینید دولت پاکستان، ملاهای پاکستانی و به گفته دولتمردان ما، حتی امریکایی ها با استفاده از سرمایه، عقل و وقتشان فابریکه های طالب سازی ساخته اند که هم مواد مصرفی اش افغانهاست و هم بازار مصرف تولیدات شان افغانستان است، ولی مفادش را آنها میبرند.
رییس صاحب جمهور ما سالهاست که تمام انرژی اشرا صرف برقرار نمودن دوستی و برادری با این تولیدات خارجی (طالبها) میکند. جواب طالبان هم به این کوشش ها همان انفجار و انتحار است و هیچ فرقی نکرده است. این دوستی یکطرفه رییس صاحب طوری جلو چشمان شان را گرفته که درست دیده نمیتوانند که در این کشور کی تروریست است و کی قربانی. در حالیکه تفکیک بین این دو نیاز به کدام فرمول ریاضی ندارد، همه میدانند که طالبان تروریست هستند و مردم این مملکت که در نتیجه حملات طالبان به قتل میرسند قربانی تروریزم.
خواهش ما از رییس صاحب جمهور اینست که یک بازنگری کلی در سیاست مصالحه شان با طالبان انجام بدهند. غیر از خوشخدمتی به طالبان گزینه های دیگری هم موجود است که ارزش آزمایش را دارند. محال است که طالبان در برابر خواسته های دولت از خود نرمش نشان بدهند. تنها چیزیکه در مغزهای رهبران طالبان در رابطه با کرزی صاحب میگذرد اینست که چگونه یک انتحاری را حرام کرده و با فرستان کرزی صاحب نزد حور های بهشتی اینگونه مشکل شانرا با کرزی صاحب به صورت صلح آمیز حل کنند.
لازم است تا رییس
صاحب جمهور احساسات شان را یکطرف گذاشته و بجای کریم خرم با عقل خود یک جلسه غیر
علنی ترتیب بدهند تا حقایق برایشان روشن شده و بتوانند یک سیاست منطقی و عملی تر در برابر طالبان و در
رابطه با امضای پیمان امنیتی اتخاذ
نمایند. البته اگر امشب آقای اوباما رفتن بطرف گزینه صفر را اعلان کنند، عاقلانه فکر کردن آقای کرزی هم در این رابطه مشکلی را حل نخواهد کرد.
هنوز هم سر وقت است، نشود که رییس صاحب با تصامیم احساساتی شان دستآورد های 12 سال اخیر و آینده مملکت را به فلانشان بزنند.اگر چه تاریخ افغانستان نشان داده که مملکت را به فلان زدن، با اخذ تصامیم نادرست، کمترین اشتباهیست که رهبران این مملکت انجام میدهند. اگر فرضیاتی را که میگویند، دولت شوروی بعد از گفتگوی داود خان با برژینف تصمیم به دخالت نظامی گرفت را درست بپنداریم، میبینیم که بخاطر کله شخی خوب ترین رییس جمهور ما مردم این مملکت چه هزینه بزرگی پرداخت نمودند.
توقع ما از آقای کرزی بیشتر از دیگران است، چون ایشان یگانه رهبریست که توسط مردم انتخاب شده اند. کسی نمیگوید که آقای کرزی اشتباه نکند ولی خواست مردم از او اینست که به عقل رجوع نموده، با استفاده از تجارب گذشته، تصمیمی بگیرند که هم به خیر خودشان باشد و هم به خیر مملکت. البته امید وار هستم که رییس صاحب جمهور فراموش نکرده باشند که خیر مملکت مساوی به خواسته های طالبان نیست.