بلند گو

عجب مملکت داریم ما، با وجود داشتن میلیون ها بیکار در کشور باز هم صدها هزار کارمند و کارگر خارجی از ممالک مختلف در کشور ما شاغل هستند.

قسمیکه اکسفام در یکی از راپورهایش ذکر نموده بود بیشتر از چهل در صد کمک های خارجی دو باره صرف معاش و امتیازات کارمندان کشور های کمک کننده  شاغل در افغانستان میگردد، که بنظر من اگر حیف و میل و دزدی  کارمندان کشورهای کمک کننده را هم شامل سازیم بسیار بیشتر از این رقم را به ما خواهد داد.

بدبختانه باید بگویم که اکثر کارمندان تحمیلی کشور های کمک کننده که با نام های متخصص، مشاور، انجنیر و غیره  به افغانستان میآیند و  در اینجا معاشات 5000 دالر تا 50000 دالر در ماه دریافت مینمایند در اصل سواد و تخصص کافی ندارند و اگر در کشورهای خودشان فرصت کاری پیدا نمایند به مشکل ماه  2000 دالر بدست خواهند آورد.

من شخصاٌ تعداد زیاد خارجی ها را میشناسم که با ختم مکاتب مسلکی در کشورهایشان فعلاٌ در افغانستان با القاب متخصص، مشاور، داکتر و انجنیر مصروف کار هستند. برای نمونه من شخصی را میشناختم که شغل اصلیش در کشور خودشان نجاری و یا مشخصاٌ بگویم تابوت سازی بود ولی قبلاٌ در افغانستان در پست های بسیار بالا و با معاش  بسیار زیاد  کار میکرد و گاهی که به وزارت خانه های ما جهت ملاقات ما مسولین دولتی میرفت همه ایشان را بنام متخصص صاحب به همدیگر معرفی مینمودند.

بر علاوه کارمندان کشورهای کمک کننده که بعضی شان تحمیلیست و بعضی شان هم نظر به ضرورت استخدام گردیده اند، یکتعداد زیاد کارمندان و کارگران کشور های مانند پاکستان، ایران، ترکیه، هند، فلپین ، تایلند، چین و بعضی از کشور های اروپای در کشور ما شاغل هستند که اینها به هیچ صورت تحمیلی نیستند بلکه نظر به ضرورت در کشور ما استخدام شده اند، و علت هم کمبود افراد مسلکی و تحصیل کرده افغان است.

ما در بعضی از بخش ها به کمبود بسیار شدید و در بعضی بخشها به نبود افراد مسلکی و تحصیلکرده مواجه هستیم که این با عث گردیده که استخدام کننده گان ترجیع بدهند تا به عوض افغانها افراد خارجی را استخدام نمایند.   

البته یکتعداد از هموطنان ما هم در موسسات داخلی و خارجی مشغول کار هستند، ولی با وجود داشتن امکانات هیچ تلاشی برای بلند بردن ظرفیت کاریشان نمینمایند. میتوانم با اطمینان بگویم که در صورت کم شدن کمک های بین المللی و ازدیاد شرکت های خصوصی یکتعداد زیادی دیگر هم به جمع بیکاران خواهند پیوست و جایگزین شان کارمندان خارجی خواهد شد.

زیرا موسسات خیریه نظر به سیاست های که دارند کوشش میکنند که افغانها را با وجود اینکه یکتعداد توانمندی کار در پست هایکه برایشان در نظر گرفته شده را ندارند ولی باز هم این موسسات افغانها را استخدام مینمایند ولی کمپنی های خصوصی فقط افرادی را استخدام خواهند کرد که توانمندی و قابلیت کار کردن را داشته باشد و برایشان فرق نخواهد کرد که افغان است یا خارجی. نمونه بسیار واضع هم شرکت های ساختمانیست که اکثر شان کارمندان و کارگران خارجی را استخدام نموده اند، و دلیل شان هم کمبود کارگران و کارمندان فنی  افغان است.

خواهشم از تمام جوانان چی شاغل و چی بیکار اینست که در هر صورت و هر شرایط از آموزش و بلند بردن ظرفیت کاریشان غافل نمانند زیرا این تنها راهی مبارزه با بیکاری ما افغانها در کشور خود ما است و بس.